German Sadułajew
Jestem Czeczenem

Możesz mieszkać gdzie chcesz. I nie mieć domu. Możesz każdego wieczoru mieć nową dziewczynę z pszenicznymi włosami. I nie być szczęśliwym. Właśnie z takiej perspektywy – nieszczęśliwego emigranta (uciekiniera) German Sadułajew pisze swoją autobiografię „Jestem Czeczenem”. Zaczyna od przekornego wyznania, które w toku powieści wciąż neguje i dowodzi, że ta tożsamość zadeklarowana w tytule nijak się ma do jego osoby. Bowiem jeśli „jesteś Czeczenem […] nigdy nie wolno ci uciec, nawet gdy wrogów jest tysiąc i nie masz najmniejszych szans na zwycięstwo”. Sadułajew uciekł. Gdy wrogowie bombardowali jego rodzinne miasto Szali, on w Petersburgu słuchał telewizyjnych doniesień o przebiegu wojny. Jednakże nie tłumaczy się z tego i nie przeprasza, jedynie popada w szaleństwo z tęsknoty i pisze tą powieść, jak sam twierdzi, zbyt osobistą, by mogła kogoś zainteresować. Ponieważ nie ma w niej herosów, ważnych generałów, nieszczęśliwych kochanków, ani szczęśliwego zakończenia, nie ma żadnego zakończenia. Jest ojciec-niebo, okrutnik, który gromadzi pociski, bomby, rakiety i miny, po to, by zabić swoje dzieci. Jest mama-ziemia (nie matka, mama), która umiera w ogromnym cierpieniu. I są góry – schronienie przed śmiercią.

„Jestem Czeczenem” to powieść o ginącej ojczyźnie, ale napisana bez patosu, właściwie bardziej w stylu wspomnień o domu, rodzinie i przyjaciołach. I w zasadzie, to nie jest powieść, tylko „okruchy opowieści”. Sadułajew przyznaje, że fabuła nie jest jego mocną stroną, gdyż nie lubi tak zwanych „zapchajdziur”, które spajają opowieść, ale są bez znaczenia. Dlatego w swojej drugiej książce przedstawia tylko krótkie historie wycięte z ciągu zdarzeń, portretujące osoby, o których nie może zapomnieć; tworzy autobiografię przypominającą swoją formą album z rodzinnymi fotografiami. I pisze ją bardziej poetycko niż faktograficznie tak, jak się pisze o miłości.
„Jestem Czeczenem” Germana Sadułajewa jest niezwykle ważną publikacją w dobie zaostrzających się dyskusji na temat napływu imigrantów do Europy. Zachód ma takie dziwne przekonanie, że wszyscy ci uciekinierzy z Afryki i z Azji najbardziej na świecie pragną zamieszkać w jednym z jego krajów, utworzyć w nim własne, zamknięte dzielnice i żyć na utrzymaniu zachodnich rządów. A tymczasem, ta tęsknota, ten smutek i ta miłość, z jaką Sadułajew, imigrant, pisze „Jestem Czeczenem”, dowodzi, że dla wielu imigrantów Zachód jest jedynie opcją lepszą od śmierci.

średnia ocena:
oceń utwór:
Dodaj artykuł do:
(dodano 27.03.2011 autor: o.laf)
Dział literatura
Tagi: German Sadułajew, Czeczenia, Szali, ojczyzna, imigranci
KOMENTARZE:
Aby dodać komentarz musisz się zalogować
Logowanie
Po zalogowaniu będziesz mieć możliwośc dodawania swojej twórczości, newsów, recenzji, ogłoszeń, brać udział w konkursach, głosować, zbierać punkty... Zapraszamy!
REKLAMA
UTWORY OSTATNIO DODANE
RECENZJE OSTATNIO DODANE
OGŁOSZENIA OSTATNIO DODANE
REKOMENDOWANE PREMIERY
1
Konrad Imiela
2
Robert Traczyk
3
Weronika Zajkowska
4
Norbert Bajan
5
Jacek Mikołajczyk
6
Natalia Korczakowska
7
Ewa Platt
8
Krzysztof Garbaczewski
9
Krzysztof Pastor
10
Richard Chappell
REKLAMA
ZALINKUJ NAS
Wszelkie prawa zastrzeżone ©, irka.com.pl
grafika: irka.com.pl serwis wykonany przez Jassmedia