Możesz mieszkać gdzie chcesz. I nie mieć domu. Możesz każdego wieczoru mieć nową dziewczynę z pszenicznymi włosami. I nie być szczęśliwym. Właśnie z takiej perspektywy – nieszczęśliwego emigranta (uciekiniera) German Sadułajew pisze swoją autobiografię „Jestem Czeczenem”. Zaczyna od przekornego wyznania, które w toku powieści wciąż neguje i dowodzi, że ta tożsamość zadeklarowana w tytule nijak się ma do jego osoby. Bowiem jeśli „jesteś Czeczenem […] nigdy nie wolno ci uciec, nawet gdy wrogów jest tysiąc i nie masz najmniejszych szans na zwycięstwo”. Sadułajew uciekł. Gdy wrogowie bombardowali jego rodzinne miasto Szali, on w Petersburgu słuchał telewizyjnych doniesień o przebiegu wojny. Jednakże nie tłumaczy się z tego i nie przeprasza, jedynie popada w szaleństwo z tęsknoty i pisze tą powieść, jak sam twierdzi, zbyt osobistą, by mogła kogoś zainteresować. Ponieważ nie ma w niej herosów, ważnych generałów, nieszczęśliwych kochanków, ani szczęśliwego zakończenia, nie ma żadnego zakończenia. Jest ojciec-niebo, okrutnik, który gromadzi pociski, bomby, rakiety i miny, po to, by zabić swoje dzieci. Jest mama-ziemia (nie matka, mama), która umiera w ogromnym cierpieniu. I są góry – schronienie przed śmiercią.
„Jestem Czeczenem” to powieść o ginącej ojczyźnie, ale napisana bez patosu, właściwie bardziej w stylu wspomnień o domu, rodzinie i przyjaciołach. I w zasadzie, to nie jest powieść, tylko „okruchy opowieści”. Sadułajew przyznaje, że fabuła nie jest jego mocną stroną, gdyż nie lubi tak zwanych „zapchajdziur”, które spajają opowieść, ale są bez znaczenia. Dlatego w swojej drugiej książce przedstawia tylko krótkie historie wycięte z ciągu zdarzeń, portretujące osoby, o których nie może zapomnieć; tworzy autobiografię przypominającą swoją formą album z rodzinnymi fotografiami. I pisze ją bardziej poetycko niż faktograficznie tak, jak się pisze o miłości.
„Jestem Czeczenem” Germana Sadułajewa jest niezwykle ważną publikacją w dobie zaostrzających się dyskusji na temat napływu imigrantów do Europy. Zachód ma takie dziwne przekonanie, że wszyscy ci uciekinierzy z Afryki i z Azji najbardziej na świecie pragną zamieszkać w jednym z jego krajów, utworzyć w nim własne, zamknięte dzielnice i żyć na utrzymaniu zachodnich rządów. A tymczasem, ta tęsknota, ten smutek i ta miłość, z jaką Sadułajew, imigrant, pisze „Jestem Czeczenem”, dowodzi, że dla wielu imigrantów Zachód jest jedynie opcją lepszą od śmierci.
Utwór | Od |
| 1. Inne historie | gaba |
Utwór | Od |
| 1. W bezkresie niedoli | ladyfree |
| 2. było, jest i będzie | ametka |
| 3. O Tobie | ametka |
| 4. Świat wokół nas | karolp |
| 5. Kolekcjonerka (opko) | will |
| 6. alchemik | adolfszulc |
| 7. taka zmiana | adolfszulc |
| 8. T...r | kid_ |
| 9. przyjemność | izasmolarek |
| 10. impresja | izasmolarek |
Utwór | Od |
| 1. Sprzymierzeniec | blackrose |
| 2. Podaruję Ci | litwin |
| 3. test gif | amigo |
| 4. Primavera_AW | annapolis |
| 5. Melancholia_AW | annapolis |
| 6. +++ | soida |
| 7. *** | soida |
| 8. Góry | amigo |
| 9. Guitar | amigo |
| 10. ocean | amigo |
Recenzja | Od |
| 1. Zielona granica | irka |
| 2. Tajemnice Joan | wanilia |
| 3. Twój Vincent | redakcja |
| 4. "Syn Królowej Śniegu": Nietzscheańska tragedia w świecie baśni | blackrose |
| 5. Miasto 44 | annatus |
| 6. "Żywioł. Deepwater Horizon" | annatus |
| 7. O matko! Umrę... | lu |
| 8. Subtelność | lu |
| 9. Mustang | lu |
| 10. Pokój | martaoniszk |