"Kiedy myślisz o Walkiriach, pomyśl o odwadze. Jak wiele potrzeba odwagi, by zajrzeć w głąb siebie? Jak mocno trzeba uwierzyć, by rozum i serce mogły się pojednać? Jak odróżnić prawdziwą miłość od zauroczenia? W poszukiwaniu swojego anioła Paulo wyrusza z żoną w podróż po pustyni Mojave. (...) Opowieść o potrzebie zaakceptowania własnych słabości, pojednania się z przeszłością, o poznawaniu swoich zalet i umiejętności przyjmowania szczęścia bez poczucia winy. Opowieść o przemianie, którą każdy z nas musi przejść, żeby zrobić krok do przodu. Jedna z najbardziej osobistych książek Paula Coelho." - czytamy w opisie zachęcającym do zapoznania się ze świeżo wydaną w Polsce książką Paula Coelho. Warto zaznaczyć, że książką wprawdzie nie nową, bo oryginał pochodzi z 1992 roku, ale fakt tak długiego oczekiwania tym bardziej przyciąga do lektury brazylijskiego, kultowego już pisarza.
Myślę, że nie ja jedyna z zaaferowaniem zabrałam się za "Walkirie". I myślę, że nie ja jedyna dałam się zwieść opisowi na okładce. Paulo Coelho ma w naszym kraju tyleż gorących zwolenników, co zawziętych przeciwników swej twórczości. Widać to w recenzjach wszystkich polskich wydań jego książek, ale nawet w zażartych dyskusjach choćby na portalach społecznościowych.
Jedni cenią kunszt pisarski, magiczność słowa i nastroju, jakim autor operuje, z niesamowitą wręcz precyzją lawirując pomiędzy granicami jawy i snu, pomiędzy tym, co realne a tym, co wewnętrzne, nie widoczne dla oczu. Inni ganią gadulstwo tej prozy, zbyt wielką prostotę oraz powtarzające się zawsze prawie niezmiennie te same środki wyrazu i chwyty literackie.
Uważam, że, aby oceniać, trzeba mieć podstawy, trzeba gruntownie zapoznać się z całym dorobkiem pisarza. Co też czyniłam od lat kilku, na bieżąco śledząc wszystkie ukazujące się w Polsce książki Coelha. Z zaangażowaniem i szczerą chęcią dawałam się porwać tym samym motywom, zestawianym za każdym razem, tyle że w nieco innych konfiguracjach. To, co dla innych było jawnym zarzutem, ja traktowałam jako zachętę do lektury. Podobała mi się prostota i naiwność tchnąca z kolejnych stronic, podobała mi się magiczna wędrówka na granicy jawy i snu. Szukając zawsze tego samego, sięgałam po kolejne wydania nowych powieści i zawsze z nieukrywaną satysfakcją odkładałam książkę przeczytaną jednym tchem. Nie czułam potrzeby dyskutowania o tej prozie. Czytałam, bo było to dla mnie ciekawe doświadczenie. Uważałam, że proza ta broni się sama, nie potrzebując wstawiennictwa w postaci recenzji. Do czasu...
Po "Walkirie" sięgnęłam głodna wrażeń, nastawiona na silne emocje spowodowane autobiografizmem książki. Sięgnęłam, szukałam i.. tym razem nie znalazłam niczego, na co czekałam. Ale po kolei.
Zabrakło magii. Język brazylijskiego pisarza jest bardzo specyficzny. Za pomocą prostych słów oraz zwrotów tworzy autor niesamowity klimat swoich opowieści. W Walkiriach język niczym nie odbiega stylem od poprzenich książek, ale klimatu brak. Słowa stają się często słowotokiem, spłyconym
i pozbawionym wyrazu.
Zabrakło uporządkowania. Wiele rozpoczętych wątków rozmywa się, o dziwo dla pisarza, który zawsze raczej skrupulatnie rozwijał i kontynuował podjęte raz wywody.
Zabrakło wzniosłości, albo może - sądząc po patetycznym zakonczeniu – było jej zbyt wiele?
Zabrakło odpowiedzi. Książka stawia nam pytania, ale niestety skąpi odpowiedzi. Całą uwagę skupia na podjęciu duchowych poszukiwań i wędrówki, ale nie mówi zbyt wiele o rezultacie tej wielkiej przemiany, jakiej dostąpić miał bohater. Każe nam wierzyć, ale zapomina jakby dodać w co, ponieważ Anioł, którego tak zawzięcie szukamy z bohaterami książki wcale się w niej nie pojawia, mało tego, poddana nawet zostaje w wątpliwość teza czy jest sens w ogóle go poszukiwać. Mamy wierzyć w moc pojednania serca i rozumu – tymczasem odnieść można wrażenie, że pojednanie to jest jedynie pozorną i niezbyt trwałą grą na zwłokę. Wciąż bowiem powracają te same nurtujące pytania i wątpliwości, które nie pozwalają obalić zakorzenionych lęków i pokonać słabości.
W całej opowieści panuje dosyć nierównomierne rozłożenie akcentów. Albo czegoś jest zbyt mało, albo znów za dużo. Niektóre wątki są przegadane, przeteoretyzowane do granic wytrzymałości – infantylne chwilami opisy ćwiczeń uciszających tzw. drugi umysł, fragment rozmowy pomiędzy Paulem i Chris podczas przedstawienia Walkirii na rynku miejskim. Inne fragmenty aż się proszą o dodatkowy komentarz – sceny rozmów z pierwszym przewodnikiem na pustyni, kontrowersyjna postać głównej dowódczyni Walkirii, tajemniczy zakład dokonany w jaskini..
Książka mówi o przemianie jaka ma nastąpić, by móc zrobić kolejny krok do przodu. Tymczasem czytając, ma się wrażenie, że wciąż stoimy w miejscu, to co zasłonięte - nadal pozostaje nieosiągalne, to, co chaotyczne – nadal nieuporządkowane, zbyt wiele przesłań i odniesień zawartych w jednym momencie zaciera upragnione rozwiązanie, w poszukiwaniu którego bohaterowie wyruszają na pustynię.
Utwór | Od |
| 1. Inne historie | gaba |
Utwór | Od |
| 1. W bezkresie niedoli | ladyfree |
| 2. było, jest i będzie | ametka |
| 3. O Tobie | ametka |
| 4. Świat wokół nas | karolp |
| 5. Kolekcjonerka (opko) | will |
| 6. alchemik | adolfszulc |
| 7. taka zmiana | adolfszulc |
| 8. T...r | kid_ |
| 9. przyjemność | izasmolarek |
| 10. impresja | izasmolarek |
Utwór | Od |
| 1. Sprzymierzeniec | blackrose |
| 2. Podaruję Ci | litwin |
| 3. test gif | amigo |
| 4. Primavera_AW | annapolis |
| 5. Melancholia_AW | annapolis |
| 6. +++ | soida |
| 7. *** | soida |
| 8. Góry | amigo |
| 9. Guitar | amigo |
| 10. ocean | amigo |
Recenzja | Od |
| 1. Zielona granica | irka |
| 2. Tajemnice Joan | wanilia |
| 3. Twój Vincent | redakcja |
| 4. "Syn Królowej Śniegu": Nietzscheańska tragedia w świecie baśni | blackrose |
| 5. Miasto 44 | annatus |
| 6. "Żywioł. Deepwater Horizon" | annatus |
| 7. O matko! Umrę... | lu |
| 8. Subtelność | lu |
| 9. Mustang | lu |
| 10. Pokój | martaoniszk |