Sara Gruen na scenę literatury już międzynarodowej wdarła się przebojem. W 2006 r. jej „Woda dla słoni” nagle znalazła się w szeregu list najlepszych książek i tak naprawdę nie schodzi z nich od 5 lat. W chwili obecnej należy do jednej z najbardziej popularnych w Stanach Zjednoczonych.
Sara Gruen w swojej najbardziej znanej książce przedstawia bezpowrotnie mijający okres, chowający ostatnie cienie westernów, kowbojów i samotnej tułaczki. Jest nim dwudziestolecie międzywojenne, czas prohibicji, wysokiego bezrobocia oraz czerpania z życia pełnymi garściami po doświadczeniach I wojny światowej. W takim otoczeniu autorka zabiera nas w świat cyrku, przypominającego nic innego jak tylko dobrze naoliwioną maszynę.
Jest nam on przedstawiony oczami, jak sam siebie określa z racji już braku idealnej pamięci, dziewięćdziesięcio- lub dziewięćdziesięciotrzyletniego dziś staruszka, mieszkającego w domu opieki starszych ludzi, Jacoba Jankowskiego. Człowieka, świadomego swojej własnej słabości fizycznej, której szczerze nie znosi. Podobnie zresztą jak litości i fałszywego współczucia. Otaczające go mury, dla niego będące niczym więcej jak tylko inną formą więzienia, powodują prawdopodobnie najsilniejsze w nim uczucie, bo uczucie tęsknoty za latami młodości, będącymi synonimem siły fizycznej, bezgranicznymi możliwościami oraz pierwszych miłości. Tak się składa, że lata młodości akurat Jacoba Jankowskiego przypadają na okres funkcjonowania cyrku Braci Benzinich. Wspomnienia, za pomocą których Jacob zaprasza nas do najlepszych i zarazem najtrudniejszych swoich dni, są jego jedynym pocieszeniem i otuchą w jego ostatnim okresie życia.
Młodego, dwudziestotrzyletniego Jacoba, z pochodzenia Polaka, poznajemy podczas jego ostatniego roku studiów weterynarii, kiedy bezlitośnie zostaje zrzucona na niego wiadomość o śmierci jego rodziców. Dom rodzinny traci na rzecz banku, brak mu pieniędzy, a dotychczasowe plany życiowe wydają mu się błahe i kompletnie nic nieznaczące. Świat dotąd mu znany runął w posadach. W depresji więc rzuca szkołę i dosłownie rusza przed siebie. Podczas wędrówki wzdłuż torów, pod wpływem impulsu, wskakuje do jednego z przejeżdżających pociągów. Dopiero później okazuje się, że przewozi on cyrk „Najbardziej Osobliwe Widowisko na Ziemi Braci Benzinich”. Jacob nawet nie podejrzewa, że decyzja podjęta w ułamku sekundy zmieni jego życie już na zawsze.
Młody Jacob, przyjęty do trupy cyrkowej jako jej weterynarz, wchodzi z jednej strony w świat pełen kolorów, mieniących się cekinów, egzotycznych zwierząt oraz doświadczeń, niemożliwych do zdobycia gdziekolwiek indziej. Jego każdy dzień jest wielką niewiadomą przygodą, która jednak nie zawsze przynosi dobre wiadomości. Rzeczywistość cyrkowa bowiem okazuje się także okrutna i bezwzględna, gdzie większość decyduje o mniejszości, a silniejsi o słabszych, którzy usuwani są w mgnieniu oka w imieniu zasady cel uświęca środki. Jacob bardzo szybko przekonuje się, że akurat ta rzeczywistość rządzi się wyłącznie własnymi prawami, które należy przestrzegać, jeśli chce się dożyć dnia następnego. Bo cyrk to już nie tylko sztuka, ale przede wszystkim biznes, którego trzeba chronić przed każdym zagrożeniem, nawet tym pochodzącym z jego wnętrza. Dlatego też wydający się bezużytecznymi mu już ludzie są wyrzucani nocą z jadącego pociągu, często na pewną śmierć, a pozostali pracują za głodowe stawki i mieszkają w wagonach razem ze zwierzętami.
Jacob jednak, ze względu na swoją profesję, jak i młodą werwę, szybko zdobywa uznanie swoich współpracowników oraz swojego szefa Ala i jego żony, Marleny. Uznanie przechodzi w przyjaźń i szacunek, ale te z kolei szybko zostają wyparte przez nienawiść w momencie doświadczenia okrucieństwa Ala. Tym bardziej, że często jest ono stosowane wobec dwóch światów najbardziej drogich Jacobowi: jego zwierzętach oraz Marlenie, z którą przyjaźń zamienia się na miłość. Jacob więc podczas bardzo szybkiej lekcji dorosłości musi wybierać między lojalnością a miłością, zbierając się także na odwagę obrony słabszych i zupełnie bezbronnych. Przychodzi w końcu moment, w którym Jacob nie zgadza się na żadne kompromisy, ma odwagę działać tak jak podpowiada mu serce i własne sumienie, mimo że często jest to wbrew innym, oraz sięgnąć po to, na czym najbardziej mu zależy, z niczego nie rezygnując. To wszystko przy wtórze bezzębnych lwów, przymilających się małp oraz niesfornej, a zarazem uroczej słonicy Rosie, gustującej w smaku domowego bimbru i reagującej jedynie na komendy w języku polskim. I popełniałbym duży nietakt wobec już czytających książkę nie wspominając, że czar historii opisanej przez Gruen istnieje w dużej mierze dzięki zbuntowanej słonicy. Podobnie jak dla Jacoba staje się ona drugą najważniejszą przedstawicielką płci żeńskiej, tak szybko zdobywa ona miejsca w sercach czytelników, jednocześnie kradnąc tytuł jednej z głównych bohaterów całej historii.
„Woda dla słoni” jest nowelą klasyczną na jakie dziś trudno się natknąć w literaturze współczesnej, choćby więc z tego powodu warto ją przeczytać. Z jednej strony rozrywająca, kiedy doświadczamy samotności starego człowieka, który utracił już wszystko, co było mu drogie. Z drugiej natomiast magiczna, powodująca wręcz chęć do cofnięcia się w czasie i mieć możliwość dotknięcia tego, co widział i czuł dwudziestotrzyletni Jacob. I mimo że na koniec jego czasu w cyrku Benzinich kończy on z kobietą u boku, o którą musi zadbać, z kilkoma niesubordynowanymi końmi, słuchającymi jedynie jednej osoby, małpą, nie odstępującą Jacoba na krok i upartą słonicą, do tego bez pracy i bez pomysłu na przyszłość, to jednak szczerze zazdrościmy mu z całego serca. Ale jest to pozytywna zazdrość, bo życzymy mu też wszystkiego, co najlepsze.
Prawdopodobnie zwrócenie uwagi na tą książkę skłoni fakt niebawem wchodzącego filmu na jej podstawie. W rolach głównych Reese Witherspoon, Robert Pattinson i Christoph Waltz. Od lata ubiegłego roku nie ma filmu w USA, na który czekano by z taką samą niecierpliwością.
Historia Jacoba, Marleny, słonicy Rosie i całego cyrku Benzinich, pomijając wszystkie niepotrzebne epitety, można i powinno się określić jako po prostu piękną.
Utwór | Od |
| 1. Inne historie | gaba |
Utwór | Od |
| 1. W bezkresie niedoli | ladyfree |
| 2. było, jest i będzie | ametka |
| 3. O Tobie | ametka |
| 4. Świat wokół nas | karolp |
| 5. Kolekcjonerka (opko) | will |
| 6. alchemik | adolfszulc |
| 7. taka zmiana | adolfszulc |
| 8. T...r | kid_ |
| 9. przyjemność | izasmolarek |
| 10. impresja | izasmolarek |
Utwór | Od |
| 1. Sprzymierzeniec | blackrose |
| 2. Podaruję Ci | litwin |
| 3. test gif | amigo |
| 4. Primavera_AW | annapolis |
| 5. Melancholia_AW | annapolis |
| 6. +++ | soida |
| 7. *** | soida |
| 8. Góry | amigo |
| 9. Guitar | amigo |
| 10. ocean | amigo |
Recenzja | Od |
| 1. Zielona granica | irka |
| 2. Tajemnice Joan | wanilia |
| 3. Twój Vincent | redakcja |
| 4. "Syn Królowej Śniegu": Nietzscheańska tragedia w świecie baśni | blackrose |
| 5. Miasto 44 | annatus |
| 6. "Żywioł. Deepwater Horizon" | annatus |
| 7. O matko! Umrę... | lu |
| 8. Subtelność | lu |
| 9. Mustang | lu |
| 10. Pokój | martaoniszk |