25 grudnia w Krakowie zmarł Jerzy Bereś – polski rzeźbiarz, autor akcji i performer.

W swojej twórczości posługiwał się manifestacjami artystycznymi. Jego prace i przedsięwzięcia, mają często charakter wypowiedzi polityczno-etycznej, głosił postulat wartości aktu twórczego nad przedmiotem. Jerzy Bereś wykształcił swój własny i niepowtarzalny styl, jednak jego praktyki były pokrewne: happeningowi i performance, chociaż osobiście nigdy nie przyznaje się do jakiegokolwiek pokrewieństwa z tymi kierunkami w sztuce nazywając swoje działania akcjami czy mszami. Sztuka Beresia jest sztuką symbolu, metafory i metafizycznych skojarzeń. Wykonał też działania o charakterze dysput ze znanymi twórcami z historii sztuki XX wieku np. Z Witkacym, Kantorem czy Duchampem.

W 1956 r. ukończył rzeźbę w krakowskiej ASP u Xawerego Dunikowskiego. Pierwszą indywidualną wystawę miał w 1958 r. w krakowskim Domu Plastyków, zaprezentował tam m.in. rzeźby: Kołysanka, Matka, Ewa, wykonane z gipsu i żelazobetonu. W 1960 powstały jego pierwsze rzeźby z cyklu Zwidy, a w 1967 r. z cyklu Wyrocznia, wykonane z naturalnych surowców: drewna, kamienia polnego, zgrzebnego płótna i konopnych sznurów (charakterystycznych materiałów dla jego twórczości).

W 1968 r. Bereś zaprezentował w Galerii Foksal w Warszawie pierwszą manifestację artystyczną Przepowiednia I. Otwiera ona cały cykl wystąpień, będących komentarzem do polityki, religii, sztuki i filozofii, w których artysta często posługuje się własnym ciałem i obiektem. Następnie realizował akcje nazywane przez artystę mszami”, w których poruszał on najważniejsze polskie problemy, m.in.: Msza Romantyczna, Msza Polityczna, Msza polska.