4 lutego o godz. 19:00 w Pałacu Zamoyskich zostanie zaprezentowany spektakl teatralny poruszajacy problematykę kobiecości "Dolne partie – musical intymny".

Dolne partie – musical intymny to podróż do kobiecego świata intymności. Ten godzinny mini musical jest grany nieprzerwanie od 2004 roku i ma swoich stałych fanów, którzy widzieli sztukę kilka a nawet kilkanaście razy.

Akcja spektaklu rozpoczyna się w momencie, gdy główna bohaterka postanawia pójść na Warsztaty Pochwowe, na których można odkryć swoją kobiecość. Jak się okazuje, nic nie dzieje się na tych warsztatach tak, jak przewidywała. Odkrywanie kobiecości to długa podróż, wymagająca między innymi talentu malarskiego i… wokalnego.

Dolne partie – musical intymny bawią i otwierają na trudne tematy, dotyczące seksualności, dojrzewania, intymności i godności kobiecej.

Musicalowa forma sztuki sprawia, że poruszane przez aktorki tematy tabu stają się bardziej dostępne. Okazuje się, że można zaśpiewać piosenkę o intymności w rytmie rock`n`rolla lub w hip-hopowym stylu opowiedzieć o dojrzewaniu.

scenariusz, reżyseria, muzyka: Szymon Turkiewicz
teksty piosenek: Zuza Motorniuk, Magdalena Engelmajer
występują: Dagmara Bąk, Magdalena Engelmajer, Anna Maria Guzik, Aleksandra Tomaś

Fragmenty recenzji:

GAZETA WYBORCZA:
Szymon Turkiewicz przekonał publiczność do rzeczy ważnych. Do teatralnej skuteczności współczesnej estetyki, niezwykłej urody młodości i konieczności pytań o godność w seksie. Sporo, jak na godzinny mini musical.

TVP
Godzina spędzona z czterema zdolnymi aktorkami w "Dolnych partiach – musicalu intymnym" to lekcja przełamywania tabu obyczajowego. Zażenowanie obserwatora mogą budzić wcale nie teksty i działania sceniczne, lecz reakcje poszczególnych widzów, kobiet i mężczyzn. Przedstawienie broni się zawodowstwem, humorem i dobrym tempem. Aktorki zbierały oklaski za śpiew solo bądź w kwartecie i taniec. Autor przedsięwzięcia Szymon Turkiewicz skomponował dla nich prawdziwie musicalową muzykę.

POLITYKA
(…) W tym właśnie przypadku rozrywka, pozbawiona napięcia wywoływanego przez etykietę „sztuka”, lepiej nadaje się do otwierania ludzi i oswajania ich z tematami tabu. (…)