Oficyna wydawnicza ATUT anonsuje publikację nowej książki poetyckiej Gabriela Leonarda Kamińskiego pt." Mój rok 1968". Książka od dziś dostępna w księgarniach!

Coraz częściej zapominamy o różnych datach, pokolenia wykruszają się, pamięć zawodzi. Jak pisze autor: Był to ważny dla mnie rok, kiedy ja i moi rówieśnicy zobaczyliśmy inną Polskę. Nie tą z naszych ówczesnych zabaw, między Górką Pafawag a Górką Blacharską, między poniemieckim krematorium, a cmentarzem i rzeczką Ślęzą. Polskę bardzo polityczną, gdzie my dwunastoletni wrocławianie, pierwszy raz widzieliśmy milicję i ORMO-wców szturmujących gmach obecnej ASP i Uniwersytetu, wojsko stacjonujące na placu, przy którym budowano "Panoramę Racławicką". Widzieliśmy pałowanych młodych ludzi, trochę starszych od nas.

Kiedy to obserwowałem, moi sąsiedzi wyjeżdżali w międzyczasie do Izraela. Nawet nie wiedziałem że byli Żydami. Widziałem moich greckich kolegów wracających po upadku "rządów pułkowników:", z powrotem do swojej ojczyzny. "1968" był dla nas prawdziwą szkołą życia. I to jego wizję próbuję przedstawić w "Moim roku 1968", z wrocławskimi motywami w tle. Tym razem lekko ironicznie i często z satyrycznym wydźwiękiem, co jest pewną nowością w mojej twórczości.

Trzydzieści dziewięć tekstów, które układają się w miarę chronologicznie, akcentując te sytuacje, które w życiu Autora, wówczas niespełna dwunastolatka były przełomowe dla zrozumienia istoty tamtego świata, który go otaczał. Ale także ludzi, którzy go reprezentowali. Nagle podwórkowe zabawy w wojnę ziściły się scenami przemocy wobec studentów, wojsko zamiast bronić ludzi, występowało przeciwko nim. Cała skala wartości przekazywana przez szkołę, harcerstwo legła w gruzach. Moi żydowscy i greccy koledzy pakowali walizki i wyjeżdżali; jedni szukając swojej ojczyzny, drudzy wracając do niej po ucieczce przed rządami junty pułkowników. . Te dwa różne drogowskazy wskazywały zupełnie przeciwległe kierunki. To rozdwojenie żyło w nas przez długie lata.