Andrzej Ballo jest jak bard doby mediów społecznościowych. To zakpi, to ubolewa nad kondycją człowieka, to znowu wadzi się z bliźnimi i z Bogiem. Kilkutysięczne stadko facebookowych znajomych niemal każdego dnia obdarza jakąś przekorną myślą. Nie pod każdą z nich łatwo przychodzi kliknąć „lubię to”. Niekiedy przydałby się przycisk z kciukiem w dół. Prawda potrafi być wkurzająca. Nakładem Wydawnicwa Barbello ukaże się zbiór wierszy jego autorstwa zatytułowany "Lubię to".

Niektóre z wierszy Andrzeja Ballo, poza Facebookiem, znajdują także przeznaczone im przez naturę miejsce na drukowanych kartkach. Ten zbiór opracowany graficznie przez Zofię Herbich jest już szóstym w dorobku autora. Mocny w swej formie, treścią sięga do głębi ludzkiej wrażliwości, ośmiela do pytania o to, co dla nas najważniejsze: o sens, o istotę, o to, gdzie szukać piękna.

Autor sprawnie posługuje się zarówno liryką, jak i absurdem czy groteską. Jego poezja, choć bywa surowa i szorstka w swej zewnętrznej warstwie, w głębi skrywa światło rozpoznania tego, co prawdziwe w człowieku, obnaża słabości świata, które chętnie zamiatamy pod dywan codzienności i odsłania wrażliwość, którą warto w sobie pielęgnować – zachęca do podjęcia trudu samopoznania.

Zbiór „Lubię to!” to zarazem pamiętnik poety, portret człowieka w liczbie pojedynczej i mnogiej, astrolabium miłości, ukłon w stronę sztuk wszelakich i poetyckie okruchy życia.