Andrzej Muszyński to nowy mocny głos w polskiej prozie. Jego zbiór opowiadań Miedza jest przejmującą i wyrafinowaną literacko opowieścią o współczesnej prowincji Polski i życiu na pograniczu. To rzecz o utracie i poszukiwaniu wspólnotowości, która zwykle okazuje się utopią, o pomieszaniu języków i tożsamości. Czuła i szczera gawęda o pustych polach i wymarłych wsiach, o ostatnim chłopie i ostatniej miedzy – o świecie, który ginie, bo nie nadąża za pędem nowoczesności i nie umie zrezygnować ze swoich wartości. Ten świat właśnie Andrzeja Muszyńskiego wybrał na swojego kronikarza i poetę.

„Była to wieś cmentarna” – określa ją krótko Andrzej Muszyński. „Tak, młody, spotkałeś kronikarza kultury śmierci”. Pod Olkuszem, na skraju Pustyni Błędowskiej, odkryte zostało nie-miejsce. Śmierć zasypuje śmieciem lasy, gruzem jeziora, sklerozą pamięć. Nieuwagą bliźnich. „Miedza” to dziennik podróży do jądra nicości. Kto się odważy zajrzeć w paszczę nicości, która jest nieopisywalna?

Jan Gondowicz

Andrzej Muszyński, autor dokumentalnego „Południa”, tym razem serwuje nam zajzajer upędzony z ziemi, piachu, zimnych gruszek i traw. Jego opowiadania to kawałki krwiste i tłuste jak kęsy mięsa, podlane polską wódką i doprawione khmerskim kardamonem. Martwe noce, diabelskie, starość i schyłek jesieni – opowieść o nieodwracalnym.

Wojciech Tochman

Miedza
Andrzej Muszyński
Wydawnictwo Czarne, 2013