W stronę Swanna to pierwszy tom quasi-autobiograficznego cyklu Marcela Prousta W poszukiwaniu straconego czasu, uznanego w powszechnej opinii krytyków za arcydzieło literatury.

 

Pewnego dnia smak magdalenki zanurzonej w herbacie budzi w bohaterze, młodym człowieku rozpieszczonym przez matkę i babkę, wspomnienia. Wraca on myślą do miasteczka Combray, gdzie spędzał cudowne wakacje jako dziecko. Powracają też wspomnienia spacerów szlakiem posiadłości pana Swanna, gdzie mieszka niedostępna księżna będąca obiektem westchnień bohatera…

 

Jeśli ktoś myśli, że 100 lat temu pisarzowi, a zwłaszcza pisarzowi genialnemu, było łatwiej niż dzisiejszym twórcom – jest w poważnym błędzie. Marcel Proust długo nie mógł znaleźć wydawcy. Pierwszy odrzucił maszynopis bez czytania, drugi uznał, iż utwór pana Prousta zbyt różny jest od tego, co publiczność nawykła czytać, inni wręcz zbywali bogatego amatora drwinami. Wreszcie zdecydował się wydać książkę za własne pieniądze, choć uważał, że to deprecjonuje autora i utwór.

 

Po publikacji pierwszego tomu krytyka zachowała pogardliwe milczenie, ale powieść powoli zyskiwała czytelników i kiedy miał się ukazać tom drugi, już oczekiwała go grupa zdeklarowanych odbiorców. I wtedy właśnie wybuchła I wojna światowa.

 

Powinno oznaczać to koniec kariery pisarskiej Prousta, stało się jednak inaczej. Pierwszą książką, która ukazuje się we Francji po zakończeniu wojny, jest właśnie ten drugi tom pod tytułem W cieniu zakwitających dziewcząt.