Wydawnictwo słowo / obraz terytoria opublikowało drugi tom Historii ciała – bogato ilustrowanej trylogii, opisującej dzieje ludzkiego ciała od renesansu aż po współczesność.

Ciało fizyczne, materialne, które można dotknąć, poczuć, obejrzeć. Naukowcy manipulują nim i wnikają w nie. Mierzą jego masę, gęstość, objętość i temperaturę. Analizują, jak się rusza i jak pracuje. Ale to ciało anatomów, fizjologów i gimnastyków radykalnie różni się od ciała, które cierpi lub się cieszy, odczuwa przyjemność i ból. Autorzy tej książki próbują przywrócić równowagę między tymi dwiema perspektywami, kładąc akcent na takie aspekty ludzkiego ciała, jak narodziny nowoczesnej medycyny anatomiczno-klinicznej i anestezji, wpływ religii na stosunek do cielesności, powstanie seksuologii, rozwój gimnastyki, sportu i higieny czy wyniszczanie ciał robotników w dobie rewolucji przemysłowej i percepcja ciała ułomnego.

Fragment Wprowadzenia:

Przenikalność granic pomiędzy ciałem-podmiotem i ciałem-przedmiotem, pomiędzy ciałem indywidualnym i ciałem zbiorowym, między wnętrzem i zewnętrzem w XX wieku stawała się coraz bardziej subtelna i złożona ze względu na bujny rozwój psychoanalizy. Ta ostatnia wykracza poza czasowe granice niniejszego tomu. Trzeba sobie jednak zdawać sprawę z siły tego odniesienia, choćby milczącego, w obecnych badaniach nad cielesnością. Ciało jest pewną fikcją, zespołem wyobrażeń mentalnych, nieświadomym obrazem, który tworzy się, rozpływa, przebudowuje w trakcie historii podmiotu za pośrednictwem dyskursów społecznych i systemów symbolicznych. Struktura libidinalna owego obrazu i wszystko, co ją zakłóca, ustanawiają ciało jako ciało kliniczne, jako ciało-symptom. Ze względu na ryzyko anachroniczności i trudność łączenia różnych podejść nie umieścimy tego zbioru przesłanek w centrum naszych rozważań. Jednakże tak jak w wielu współczesnych pracach, ich echo będzie słyszalne na wielu stronach, zwłaszcza tych, które Henri Zerner poświęcił ciału wyobrażanemu.