7 maja w Wydawnictwie W.A.B. ukaże się zbiór korespondencji Magdaleny Samozwaniec Moich listów nie pal! Listy do rodziny i przyjaciół w opracowaniu Rafała Podrazy.

Korespondowała z Jarosławem Iwaszkiewiczem, Janem Brzechwą, Kazimierą Iłłakowiczówną, Tadeuszem Brezą, Arturem Swinarskim… Pisywała do najwybitniejszych artystów i pisarzy, luminarzy polskiej kultury.

Dzięki listom mamy możliwość lepszego poznania Magdaleny Samozwaniec. Osobisty ton, nieznane wydarzenia i anegdoty, codzienne kłopoty i troski, spotkania z bliskimi. Samozwaniec okazuje się troskliwą, czułą i wyrozumiałą przyjaciółką, siostrą, kuzynką. Gdy trzeba, korzysta jednak z niewyczerpanych zasobów swojego poczucia humoru. Nieprzypadkowo przecież nazywano ją pierwszą damą polskiej satyry.

Najmilsza Haneczko!

Cały mój wypad do Wrocławia i Polanicy był naprawdę pod dobrą gwiazdą. Same radości i sukcesy. Więc najpierw uroczy pobyt w Twoim staropolskim raju – a potem nieprawdopodobne honory i entuzjazmy w tym znakomitym miejscu, jakim jest Polanica. Przyjmowano mnie tam, jakbym była naprawdę kimś sławnym i upragnionym. (…)

Moich listów nie pal! Może się komuś przydadzą do biografii? Co za zarozumialstwo, ale to wszystko ta Polanica…

(fragment)

Magdalena Samozwaniec (1894–1972, właśc. Magdalena Kossak) – pisarka, satyryczka, autorka powieści, bajek i wierszy. Przyszła na świat w artystycznej rodzinie Kossaków. Wnuczka Juliusza, córka Wojciecha Kossaka, młodsza siostra poetki Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej, stryjeczna siostra Zofii Kossak-Szczuckiej. Zadebiutowała powieścią Na ustach grzechu (1922) – parodią Trędowatej – co dało początek jej ogromnej popularności. Napisała ponad trzydzieści książek, m.in. Tylko dla kobiet (1946), Tylko dla mężczyzn (1958), Krystyna i chłopy (1969) czy Zalotnica niebieska (1973) – portret Marii Pawlikowskiej- Jasnorzewskiej.