13 sierpnia nakładem Wydawnictwa Marginesy ukaże się książka Jaume Cabré "Głosy Pamano".

"Głosy Pamano" to piękna powieść o potędze zła i o cenie, jaką trzeba zapłacić za poszukiwanie prawdy. Historia zdradzonej miłości i uczuć zdolnych poruszyć słońce i gwiazdy. Opowieść o niewysłanych listach i pojedynku dwu niezwykłych kobiet… "Głosy Pamano" to rozpisana na wiele instrumentów symfonia, w której swoje partie mają także przemytnicy i partyzanci, wątpliwi święci i bezwzględni karierowicze, a nawet kot, który wie wszystko, ale rzadko się tą wiedzą dzieli.

Pewnego dnia Tina, cicha nauczycielka, udaje się do niewielkiej wioski, by zrobić zdjęcie szkoły przeznaczonej do rozbiórki. Za tablicą w jednej z klas znajduje pudełko, a w nim długi list, który, jak się okaże, nigdy nie dotarł do adresata. Tina zaczyna zgłębiać historię miasteczka, znajduje świadków wydarzeń sprzed lat, ujawnia historię o partyzantach, faszystach i anonimowych bohaterach, których życie zniknęło w mrokach niepamięci. Nie zdaje sobie sprawy, że zbudzi uśpione od lat namiętności, nienawiść i pragnienie zemsty…

Jaume Cabré urodził się w Barcelonie w 1947 roku. Od lat uznaje się go za najwybitniejszego pisarza katalońskiego. Jest autorem wielu powieści, zbiorów opowiadań, esejów literackich oraz scenariuszy filmowych i telewizyjnych. Należy do Instytutu Studiów Katalońskich, a jego utwory, wysoko oceniane przez czytelników i krytyków, były wielokrotnie nagradzane i tłumaczone. W 2013 roku nakładem Wydawnictwa Marginesy ukazała się jego najnowsza powieść Wyznaję (2011).

Kataloński pisarz i krytyk Vicent Pagès, rekomendując do nagrody Krytyki Hiszpańskiej powieść Głosy Pamano, opisywał polifoniczność tego utworu, przyrównując go do symfonii. Oto dyrygent, Jaume Cabré, wznosi pałeczkę. Rozbrzmiewają pierwsze takty. Orkiestra w tle gra unisono uporczywy temat hiszpańskiej wojny domowej. W tym momencie włącza się pianista. Przez chwilę daje się uwieść orkiestrze, ale natychmiast dystansuje się, improwizuje, wprowadza wątek współczesny. Dialog pianisty i orkiestry trwa, a tymczasem dyrygent dopuszcza do głosu coraz to nowe instrumenty: wiolonczela melancholijnie wzdycha nad powojennym losem nauczyciela z prowincji, skrzypce śpiewają o sile miłości i namiętności, kontrabas przypomina o arogancji Falangi, flet piccolo o faryzejskiej hipokryzji możnych, fagot o dawnych przemytynikach, flet poprzeczny o intrygach ukrywanych pod płaszczykiem religii, puzon o sile prowincjonalnych kacyków, trąbki o szalonych orgazmach, tuba o śmierci, werble o partyzantach, a na koniec perkusista na trójkącie odgrywa partię kota, ulotnej, empatycznej, dobrze poinformowanej postaci.
– Co ty tam wiesz, Juriju Andriejewiczu.
– Spędzam wiele godzin na rozmyślaniu.