Podczas 9. edycji Festiwalu Filmu i Sztuki Dwa Brzegi słynny polski reżyser będzie bohaterem tegorocznej retrospektywy rodzimego kina. Na Dwóch Brzegach przedstawione zostaną niemal wszystkie filmy Jerzego Skolimowskiego, w tym wiele nieznanych szerokiej publiczności etiud. Reżyser będzie obecny na gali rozpoczęcia festiwalu w Kazimierzu Dolnym, a następnie, 2 sierpnia, osobiście otworzy swoją retrospektywę.

Karierę bokserską w młodości porzucił na rzecz życia filmowca i choć wtedy mogło to się wydawać ryzykowne, obecnie nie ma wątpliwości, że postąpił słusznie. Dzisiaj Jerzego Skolimowskiego uznaje się za jedną z najważniejszych postaci w rodzimej kinematografii i głównego przedstawiciela nowej fali w kinie polskim. Jego talent został także doceniony za granicą — Skolimowski jest prawdopodobnie najczęściej nagradzanym polskim reżyserem na międzynarodowych festiwalach (kilkukrotnie odnosił sukcesy w Cannes, Wenecji i Berlinie).

Podróż po filmografii Skolimowskiego zainauguruje zrealizowany w Wielkiej Brytanii horror Krzyk z Johnem Hurtem w jednej z głównych ról. Spośród zagranicznych projektów reżysera odbędą się projekcje obyczajowego Na samym dnie, komedii Start i dramatu historycznego pt. Fucha. Ukazane zostaną również początki reżysera — trylogia o młodym pokoleniu składająca się z Rysopisu, Walkowera, Bariery, podsumowujący czasy stalinizmu obraz Ręce do góry oraz krótkie metraże: Erotyk, Pieniądze albo życie, Hamleś. Nie zabraknie również najnowszych filmów reżysera takich jak Cztery noce z Anną i Essential Killing.

Filmy Skolimowskiego charakteryzują się bogatą symboliką, charakterystycznym dla poezji rytmem i dającymi do myślenia metaforami.Ucieczka, błądzenie, poszukiwanie. Przywdziewanie kolejnych twarzy i masek. Szukanie własnej formy. I zarazem lęk, by tego, co własne, bezpowrotnie nie utracić, nie dać sobie odebrać. Nie skapitulować. Walka o prawo do błędów, do odnajdywania i znów gubienia punktów oparcia, czegoś w miarę stabilnego. Oto dylematy, które dręczyły bohaterów filmów Skolimowskiego. Nie były nowe, w kinie lat 60. dosyć powszechne. Ale to ten reżyser, dzięki osobistemu stylowi, najlepiej potrafił je wydobyć. Zwracał się ku temu, co niepowtarzalne, zacierał granicę pomiędzy biografią a swoim bohaterem, tworzył rodzaj lirycznego, mocno autoironicznego pamiętnika — pisano swego czasu o Jerzym Skolimowskim w „Kinie”.