Mumia psa, wypchana sowa, krążek domaciczny zamordowanej przed laty prostytutki, aluminiowe tubki po farbie, która stała się ostatnim pożywieniem umierającej z głodu malarki. Oto rekwizyty z Muzeum Ciszy…Kolekcja pamiątek po zmarłych, które mają ocalić ich od zapomnienia. Czy to tylko zbiór osobliwości czy może wynik niebezpiecznego fetyszyzmu?

Odpowiedź na to pytanie znajdziecie w książce "Muzeum ciszy" Yoko Ogawa która ukazała w przekładzie z japońskiego Anny Horikoshi nakładem wydawnictwa W.A.B.

Młody muzealnik przyjeżdża do prowincjonalnego miasteczka, by na zlecenie pewnej starszej pani utworzyć muzeum. Chodzi o kolekcję pamiątek, które kobieta gromadziła od dzieciństwa: niewiele wartych przedmiotów, które łączy tylko jedno – wszystkie zostały ukradzione właścicielom tuż po ich śmierci, nie zawsze naturalnej. Wśród setek rekwizytów znajdują się między innymi mumia psa, wypchana sowa, sekator zmarłego po upadku z drabiny ogrodnika, krążek domaciczny zamordowanej przed laty prostytutki, czy aluminiowe tubki po farbie, która stała się ostatnim pożywieniem umierającej z głodu malarki. Muzealnik ma nie tylko skatalogować wszystkie pamiątki i spisać ich historie – do jego zadań należy także pozyskiwanie nowych eksponatów. I choć początkowo czuł się nieswojo, coraz bardziej fascynuje go obsesja staruszki. To, co miało być sprzeciwem wobec zapomnienia, stopniowo staje się niebezpiecznym fetyszyzmem. A śmierci, nie zawsze naturalnej, jest w miasteczku coraz więcej...
Przeplatające się w tej historii piękno i przemoc Ogawa opisuje spokojnym, przejrzystym językiem. Między eleganckimi zdaniami pełno jednak niedopowiedzeń i wymownego milczenia.

„Moim celem jest muzeum, które przekracza granice ludzkiego istnienia. Gdzie nawet pozbawiona charakteru, gnijąca na śmietniku obierzyna odkrywa cud życia.”

„W przedmiotach, które rodzina rozdaje na pamiątkę po zmarłym, nie ma duszy. Rzeczy, których my potrzebujemy, wszystkie, bez wyjątku, kryją się w niedostępnych miejscach. Naszym zadaniem jest je ocalić, bez względu na niebezpieczeństwo. Nie możemy przebierać w środkach. W momencie, kiedy pamiątka znajdzie się w muzeum, wszystkie przewinienia zostaną nam odpuszczone.”

Premiera 18 stycznia 2012 r.