Bruno Schulz, dzięki swym światom wyobrażonym, utkanym z sieci arabesek, stwarza obszar niezwykle płodny dla odkrywania nowych przestrzeni twórczych, inspiracji, działań. Przykładem na ową tezę może być  książka autorstwa Nadii Terranovej wydana 11 stycznia 2012 we Włoszech pt. „Bruno. Chłopiec, który nauczył się latać”.

Ilustratorką niebywałych rysunków jest Ofra Amit. Książka o Schulzu konfrontuje się także z tematem śmierci, wyobraźni, mrocznych labiryntów podświadomości, rozpadu czasu. Ta gęstość tematyczna nie wyklucza, jak mówi sama autorka, najmłodszych odbiorców – czyli dzieci. Świat ukazany na kartkach książki ma stanowić detabuizację obszaru życia człowieka, którą stanowi śmierć i sprawić, aby stała się oswojona, przystrojona w ramę groteski, zmetaforyzowana.

„Ogromny słonecznik, wydźwignięty na potężnej łodydze i chory na elephantiasis, czekał w żółtej żałobie ostatnich, smutnych dni żywota, uginając się pod przerostem potwornej korpulencji. Ale naiwne przedmiejskie dzwonki i perkalikowe, niewybredne kwiatuszki stały bezradne w swych nakrochmalonych, różowych i białych koszulkach, bez zrozumienia dla wielkiej tragedii słonecznika.” (fragment „Sklepy cynamonowe”).