Francuzi jeszcze do niedawna uważali Paryż za stolicę świata. Dzisiaj podkreślają swoją odrębność względem innych narodów udawaną nieznajomością języka angielskiego oraz opierając się globalizacji głównie w sferze kulinariów.

Piotr Kraśko w książce o Francji z serii podróżniczej „Świat według reportera” zmierza się z francuskim egocentryzmem i umiłowaniem do kuchni. Francuzi uważają swoją kuchnię za skarb narodowy, a ideę fast food za prawdziwą zbrodnię. Dlatego wciąż celebrują posiłki a szefowie kuchni traktowani są tam jak gwiazdy. Jedną z nich był, wspomniany przez autora, Bernard Lusieu - mistrz kuchni, który utratę jednej gwiazdki przez swoją restaurację przypłacił życiem. Spadek w rygorystycznej klasyfikacji słynnego przewodnika Michelin potraktował jako klęskę i afront, co doprowadziło go na skraj załamania, a następnie do samobójstwa. Co takiego kryje w sobie kuchnia francuska, że warto za nią ginąć?