„Margines, ale...”- taki tytuł nosi nowa książka Tadeusza Różewicza, na którą składają się szkice krytyczne, rozprawy, wykłady i listy dramaturga. Książka opublikowana w Biurze Literackim trafiła do księgarń w pierwszym tygodniu grudnia 2010 roku.

Tytuł zbioru pochodzi od nazwy rubryki felietonów Różewicza publikowanych w miesięczniku „Odra” w latach 1969-1976, z którym najdłużej i dość regularnie współpracuje autor. W jednym z jego utworów z tom „Margines, ale…” czytamy:

Wróćmy jednak z tych podzielonych regionów na nasz śmietnik (to przenośnia, panowie donosiciele, estetyczni i inni!), do naszej "ankiety". Jakie jest miejsce i rola adaptacji literackiej w repertuarze teatralnym? W zasadzie jest to rola zastępcza. Bierze się adaptację powieści lub opowiadania, kiedy brak dobrej sztuki teatralnej. Inna sprawa, że często adaptacja zmienia się w sztukę teatralną, która jest lepszym teatrem od teatru opartego na "prawdziwej sztuce". To zależy od kompetencji, od stopnia "stężenia" materii dramatycznej (i teatralnej) w tym nowym dziele, które powstało "na podstawie" powieści, noweli, poematu...

Eseista w swoich pracach porusza problem sztuki, roli milczenia w teatrze, debiutów literackich, wspomina m.in. Jerzego Nowosielskiego i Monikę Żeromską. W tomie znalazły się też listy Różewicza do niemieckiego tłumacza, popularyzatora polskiej literatury Karla Dedeciusa, do poety i teatrologa Konstantego Puzyny oraz tłumacza Henryka Bereski.

Różewicz nie pisze nowych tomów, żeby zaspokoić potrzeby rynku, ale rozmawia ze światem i ludźmi. Dramaturg mając już 89 lat zauważa, iż: „Mawiało się w dawnych czasach, że poeta jest kapłanem i błaznem. Piszę wiersze od 70 lat... i nie wiem, kim jest poeta... ale wiem, że nie jestem kapłanem ani błaznem. Jestem człowiekiem, człowiekiem, który pisze wiersze…”