Czy Głuchowski zasługuje na miano "polskiego Larssona"? Zachęcamy do lektury kryminału Piotra Głuchowskiego "Umarli tańczą".

Ktoś przeniósł do Polski obudzonego w Afganistanie demona wojny. 30 lat później uparty dziennikarz mierzy się z najbardziej obrzydliwą i najlepiej dotąd ukrytą zbrodnią PRL. Nic tu jednak nie jest historią. Wszystko dopiero się stanie.

Robert Pruski, 41-letni przystojny i zadłużony redaktor lokalnego tygodnika „Głos Torunia” odbiera list od kobiety, której rodzice zostali okrutnie zamordowani w latach osiemdziesiątych. Ciała zniknęły – podobnie, jak wszystkie dokumenty świadczące o tym, że kiedykolwiek żyli. Choć stan wojenny dawno się skończył, żadna gazeta ani telewizja nie chce podjąć tematu. Pruski się zgadza, bo potrzebuje zarobku. Pierwsze tropy prowadzą w go stronę byłej SB, kolejne – za mur radzieckiej jednostki wojskowej. Potem reporter wkracza do świata, którego istnienia nawet nie podejrzewał.

Piotr Głuchowski
Napisał około 300 reportaży z Polski, Białorusi, Izraela i Wielkiej Brytanii. Jest laureatem nagrody „Grand Press” za reportaż o władcach Korei Północnej.
Urodził się 45 lat temu w Warszawie, wychował w Toruniu, mieszka we wsi Niemcz, tam gdzie tory z Gdańska do Poznania mijają Bydgoszcz.
Od 1990 roku jest dziennikarzem i redaktorem „Gazety Wyborczej”. „Umarli tańczą” to jego kryminalny debiut.