„Niekończący się sierpień” to artystyczne świadectwo odwagi, bólu i solidarności Białorusinów po 2020 roku.

Motyw „niekończącego się sierpnia”, obecny m.in. w dramacie SEXTILIS (dialogi sierpnia), przypomina, że tamte wydarzenia nie zakończyły się wraz z upływem miesięcy — pozostała rana, która wciąż kształtuje społeczną i mentalną rzeczywistość.

Sześć wybranych sztuk tworzy różnorodną, intymną mozaikę: to opowieści o kobiecych marszach i łańcuchach solidarności, listach z więzień i relacjach o torturach, a także o życiu na wygnaniu, zdradzie i rozpadzie bliskich więzi — oraz o heroizmie, współczuciu i nadziei, które nie pozwalają ulec zniechęceniu. Teksty przywracają głos tym, którzy zostali uciszeni; dokumentują to, co władza próbuje wymazać z pamięci publicznej, a jednocześnie oferują artystyczny sposób przepracowania traumy.

Wybór dramatów pokazuje, jak kultura i teatr stały się jednym z najważniejszych pól oporu. Kiedy część zespołów i twórców musiała opuścić kraj, scena teatralna stała się symbolem nowej ery białoruskiej sztuki.

Publikacja w 2025 roku — w piątą rocznicę sierpniowych wydarzeń i w roku ważnych wyborów — ma szczególne znaczenie: to akt pamięci, świadectwo i wezwanie do międzynarodowej solidarności.

Dla Białorusinów to dokument i forma przepracowania doświadczeń; dla polskich czytelników — okazja do poznania współczesnej Białorusi poprzez język sztuki. Wiele z tych tekstów po raz pierwszy ukaże się w Polsce.

Zbiór warto poznać także podczas czytań performatywnych i spotkań z twórcami — lektura tych dramatów to zarazem gest edukacji i zobowiązania wobec pamięci, wolności i ludzkiej godności.

Reżim na Białorusi systematycznie zaciera ślady wydarzeń z 2020 roku. Strach przed represjami prowadzi do skrywania wspomnień i niszczenia dowodów aktywności. W tej rzeczywistości publikacja dramatów dokumentujących tamten czas staje się nie tylko wyrazem niezgody, lecz także formą walki o prawdę i zachowanie historii.

(dr Henryk Mazurkiewicz, „Miesiąc, który trwa. Wprowadzenie”)

Białoruski dramat współczesny — często oparty na hybrydycznych gatunkach, łączących ironię, groteskę i dokument — stanowi formę narodowej samoobrony przed skutkami długofalowej propagandy. Poprzez performatywny gest pisania i mówienia inaczej autorzy i autorki dramatów przywracają podmiotowość oraz duchowy wymiar jednostkom pozbawionym głosu.

(dr hab. Irina Lappo, „Scena jako wehikuł pamięci”)

Wydawca: Agencja Dramatu i Teatru ADiT Koncepcja, wybór tekstów i redakcja: dr hab. Irina Lappo, dr Henryk Mazurkiewicz Redakcja: Marta Orczykowska Projekt okładki: Maja Zagórska

Wydanie zbioru zostało dofi nansowane przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach programu „Literatura 2025”.

Premiera książki miała miejsce 15 października 2025 podczas XIII Festiwalu Niezależnej Kultury Białoruskiej.

Publikacja stała się możliwa dzięki wsparciu Fundacji „Za Wolność Waszą i Naszą”.