O poezji Katarzyny Kolbowskiej, z tomu: Rośliny i oddechy

Przemysław Szubartowicz w swoim blurbie napisał:

(...) – jak punk rock – umarła. Skoro świat tak bardzo potrzebował
sztucznej inteligencji, że aż ją stworzył, to dlaczego miałby jeszcze pragnąć żywego serca
i prawdziwej duszy? Kasia Kolbowska w kolejnym zbiorze swoich wierszy ożywia poezję,
za którą się tęskni, gdy brakuje złudzeń. A być poetą to być dysydentem. Być poetką to być dysydentką. Na uboczu, w podziemiu, w niezgodzie (...).

(...) Jeśli świadectwo życia i bycia jest lapidarne, prywatne, osobne, to nie dotyka wiedzy, lecz prawdy.

"Rośliny i oddechy" są właśnie o tym.
Ta poezja żyje.
(fragment)