Kiedy ją czytałam, byłam zaskoczona, że trzymam w rękach powieść, od której trudno mi się oderwać. Wychodząc z domu, walczyłam z pokusą, by zabrać ją ze sobą i czytać, spacerując po mieście.

Natalia Ginzburg

„Cienie Turynu“ to powieść wyjątkowa: z jednej strony lekka i wyrafinowana, z drugiej oferująca czytelnikowi przenikliwą i ostrą ironię w formie komedii obyczajowej z wątkami kryminalnymi. Te ostatnie służą tu jako pretekst do nakreślenia żartobliwego i wnikliwego portretu hipokryzji i groteskowych ambicji piemonckiej burżuazji lat 70.

Luksusowe życie głównych bohaterów przesycone jest nudą i egzystencjalną pustką. Anna Carla, która dusi się w świecie konwenansów, wraz z mężem, Massimem, uciekają od monotonnej codzienności w snobistyczne gry towarzyskie. Tworzą swój prywatny teatrzyk, w którym obsadzają w rolach antybohaterów nieświadomych niczego mieszkańców miasta i bezlitośnie kpią z ich złego gustu, prowincjonalizmu i sztuczności.

Równie ważnym bohaterem książki jest sam Turyn. Miasto w epoce transformacji i powojennego boomu, które jest domem odizolowanych od siebie warstw społecznych.

Ta kultowa włoska powieść łączy atmosferę napięcia z ironią i elegancję stylu z trafną obserwacją społeczną.