„Wspaniała i kochana przez wszystkich” to, jak pisała prasa, szwedzka Bridget Jones. Ciężko się z tym nie zgodzić szczególnie, że poprawność techniczna tego filmu jest rodem z Hollywood. A jak z kwestią fabularną ?

Już prawie czterdziestoletnia Bella jest nie do końca spełnioną aktorką, a w zasadzie próbuje nią być rozsyłając swoje CV do „wszystkich reżyserów w Szwecji”. By zwiększyć swoje szanse dopisuje sobie w życiorysie umiejętności akrobatyczne. Dzięki tej adnotacji trafia w zainteresowania Królewskiego Teatru Dramatycznego w Sztokholmie, w którym Ingmar Bergman postanawia wystawić „Wieczór Trzech Króli”. Zgodnie z planami Mistrza w scenie snu Bella ma wykonać kilka popisów akrobatycznych z czego salto jest tym najprostszym. Niestety Bella sportu nie ogląda nawet w telewizji, jednak taka szansa jak możliwość pracy z Bergmanem nie może zostać zmarnowana przez przyznanie się do małego retuszu swoich umiejętności. Świeżo upieczona aktorka Teatru Dramatycznego kontynuuje więc próby, cały czas unikając jak ognia pracownika z którym swoje niecodzienne popisy ma przećwiczyć. W międzyczasie próbuje za niemałe pieniądze nadrobić cyrkowe zaległości u najlepszego trenera w kraju.

Dostanie się na aktorskie salony to dla Belli nie tylko ciężka praca. Wpada w oko duńskiej gwieździe sceny – Mickiemu. Wydaje się, że jej życie zaczyna się układać, co konkretnie i głośno tłumaczy swojej pracującej w telewizji koleżance, której sytuacja dla odmiany przestaje być sielankowa. Tuż przed tą awanturą Kajsa ostrzega Bellę, że Mickie nie jest typem, który zakochuje się po uszy w jednej kobiecie. Samozwańcza akrobatka sama musi się jednak o tym przekonać. I to właśnie jest początkiem końca jej teatralnej kariery – Bella przychodzi do Mickiego gdy ten czeka na reżyserkę „Wieczoru Trzech Króli” która pomaga Bergmanowi, a ostra wymiana zmian tak niedawno jeszcze zakochanej pary ujawnia, że Bella nie ma wiele wspólnego z akrobatyką. Kolejna wizyta w Teatrze to już nie próby ale rozwiązanie umowy (i tak dość polubowne), pomimo iż Bergman zrezygnował ze scen z elementami cyrkowymi.

Po jakimś czasie Bella znów spotyka Mickiego, ale coś co mogło wydawać się przesłodzonym zakończeniem zmienia się w zabawna zemstę, która uniemożliwia zadufanemu Duńczykowi wzięcie udziału w premierze własnego spektaklu.

Szwedzi zwykłej komedii romantycznej próbowali nadać intelektualny posmak, zaprezentować sytuację w sposób odmienny i mniej sztampowy niż ich amerykańskie odpowiedniki. I trzeba pozostać chyba przy próbowali, bo Ingmar Bergman jest raczej wabikiem dla publiczności, która zachęcona opisem z nazwiskiem Mistrza w treści chętniej miałaby ściągać do kina. Owszem interesujące jest spojrzenie na środowisko dla którego nazwisko szwedzkiego reżysera jest jak imię boga, które wywołuje nerwową bieganinę całej obsady; ale pomysł ten działa raczej jako zapychacz dziur w których nic by się nie działo. Wydaje się, że pomysł wykorzystania postaci Bergmana można by bardziej i o wiele ciekawiej pokazać. Całość jest jednak zdominowana jest przez klasyczny dla gatunku wzorzec, a fabuła oczywiście najbardziej eksponuje perypetie uczuciowe Belli i Mickiego, pomimo iż końcówka nie próbuje na siłę przesładzać tematu i podchodzi do reszty fabuły z lekką ironią.

Wszystko zależy więc od wymagań – jeśli ktoś szuka komedii romantycznej z dość egzotycznego dla wspomnianego gatunku kraju to proszę bardzo; jeśli jednak liczy na inteligentną opowieść w cieniu Bergmana, gdzie romantyczne wątki będą dobrze współgrać z poważniejszym tematem, a całość wniesie kompletnie nową jakość, to na szwedzkiej Bridget Jones się zawiedzie. Wbrew zapowiedziom Bergman i Jones nie dadzą się tak łątwo połączyć.