Polsko- duński film doczekał się polskiej premiery po 18 miesiącach jakie minęły od premiery światowej. W roli głównej oglądamy jedno z najgorętszych polskich nazwisk – Marcina Dorocińskiego nagrodzonego w tym roku Złotym Lwem na 36 Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Partneruje mu Dunka, Sonja Richter, znana przede wszystkim, z nagrodzonego m.in. na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Toronto, filmu „Otwarte serca”.

Historie par które połączyło gorące pożądanie nie raz były przedmiotem zainteresowania filmowców. Pojawiała się zarówno w kontrowersyjnej „Intymności” jak i głośnym „Ostatnim tangu w Paryżu”. Oba te filmu łączy umiejscowienie głównej fabuły wokół mieszkania, w którym oboje mogą ponieść się namiętności i oderwać od życia codziennego. Tym razem Karen i Maćka poznajemy w Paryżu, gdzie kobieta przebywa na sesji fotograficznej. To właśnie zaułek ulicy Paryża staje się punktem zapalnym, które zmieni życie uznanej fotografki. Mimo powrotu do domu, córeczki i męża nie potrafi zapomnieć o Polaku, który zawrócił jej w głowie. Odnajduje go w Warszawie. Początkowa chęć bliskości fizycznej powoli przekształca się w obsesję i kobieta zaczyna go osaczać.

Mimo pewnych podobieństw trudno doszukiwać się w nim ognia obecnego w filmach przytoczonych powyżej. Sceny erotyczne są, ale raczej wieje od nich chłodem niż rzeczywistą pasją. I wbrew zapowiedziom dystrybutora są wyjątkowo nieśmiałe a nagość bohaterów wydaje się być nieco wymuszona. Motywacje głównej bohaterki mnie nie przekonują. Dużo bardziej podobała mi się gra polskiego aktora. Scenariusz jest dość oklepany, niestety od początku jesteśmy w stanie przewidzieć jak ta historia się może skończyć. Niemniej jednak całościowy odbiór pozostawia dobre wrażenie. Są momenty mroczne, niekiedy zagadkowe. Świetnie dobrana muzyka. Bardzo podobały mi się zdjęcia. Niektóre kadry mogły by się nadawać na stylizowane, czarno białe fotografie. Sceny kręcono w Paryżu, Kopenhadze oraz w Warszawie m.in. w Szkole Głównej Handlowej w której wykłada Maciek.

Mimo widocznych niedociągnięć film polecam. Choćby dla faktu obejrzenia polsko-zagranicznej produkcji tak rzadko obecnej w polskich kinach.