Powieść niemieckiego pisarza Kaia Meyer’a „Lodowy Ogień” opowiada o Myszy – osieroconej dziewczynce żyjącej w Sankt Petersburgu końca XIX wieku. Mysz pracuje jako czyścicielka butów w luksusowym Hotelu Aurora. Dziewczynka urodziła się w nim i nigdy z niego nie wychodziła. Aurora jest nie tylko jej domem, ale też całym znanym światem.

Życie Myszy zostaje wywrócone do góry nogami kiedy w hotelu zjawiają się dwie czarodziejki i niemy chłopiec. Jedną z nich jest, znana z baśni, Królowa Śniegu, a drugą tajemnicza Angielka. Kobieta wyróżnia się z tłumu ponieważ ma niebieskie włosy, pogięty cylinder, tęczową parasolkę i walizkę pełną słów. Chyba się ze mną zgodzicie, że to dość niezwykła charakterystyka. Tamsin, bo takie jest jej imię, przypomina skrzyżowanie Mary Poppins z bajkową Matką Chrzestną, z tą tylko różnicą, iż nie jest cukierkowo dobra.

Świat jaki przedstawia nam autor jest połączeniem rosyjskiej rzeczywistości z baśnią. Mamy tu zarówno czary i bohaterów z innego świata, jak i walkę o przeżycie w zimnym i nieprzyjemnym świecie. Mysz pokazuje mam pokoje i korytarze całe w złocie i drogich bibelotach, które mają uprzyjemnić pobyt znakomitym gościom. Zarazem odkrywa przed nami co się kryje za tą piękną fasadą – brud, kurz i przenikliwe zimno. Świat w jakim żyje nie jest ani czarny ani biały tylko szary i trzeba nauczyć się w nim przetrwać.

Bohaterowie również nie są podzieleni na „tych dobrych” i „tych złych”. Dziewczynka jest z natury dobrą osobą, ale nie słodką panienką. Umie się ustawić i robi to co wydaje jej się najlepszym wyborem, zdając sobie sprawę, że nie każdy jej postępek jest szlachetny. Także Tamsin i Królowa Śniegu mają swojej gorsze i lepsze momenty.

Książka jest bardzo dobrze napisana i niesamowicie wciąga. Ciężko się oderwać od lektury, ponieważ interesuje nas co zrobi bohaterka. Opisy są wyraziste, jednak nie przesadzone. Nie serwuje się nam trzystronicowej relacji na temat jakiegoś pokoju czy osoby, a mimo to wiemy dokładnie jak kto wygląda.

Język powieści jest dosyć prosty, ale nie prostacki, fabuła wykracza poza schematy, a przecież we współczesnej literaturze zdarza się to niezwykle rzadko. „Lodowy Ogień” pozwala wierzyć nam, że nawet w szarym i brudnym świecie zdarzają się czarodziejki, a sprostać można każdemu nawet najtrudniejszemu zadaniu, trzeba tylko bardzo chcieć.