Poznajcie pierwsze rozdziały książki "Kacheksja"

Krystian Nowak wydał nową powieść zatytułowaną „Kacheksja”. Poniżej możecie przeczytać pierwsze rozdziały „Kacheksji”. 

01

Z okien mojego mieszkania, przez które wyglądam, obserwując zachód słońca, widać cztery sąsiednie bloki. Są duże, przypominają szafy.

Każdy z tych czterech bloków mieści po sto siedemdziesiąt pięć mieszkań. Każde z tych mieszkań, uśredniając, zamieszkują co najmniej trzy osoby.

Sto siedemdziesiąt pięć pomnożyć przez trzy, razy cztery. Dwa tysiące sto osób, a każda z nich kiedyś umrze.

Matematyka jest nieubłagana.

Niektórzy, być może, zrobią to nawet w niezbyt odległych od siebie chwilach.

Co roku w kraju mamy mniej więcej trzysta osiemdziesiąt tysięcy zgonów.

Gdyby widziane z moich okien bloki zamieszkiwali ostatni z ludzi, można by przyjąć, że nasz gatunek wymrze w ciągu zaledwie dwóch dni.

Ostateczne ludobójstwo. Niesamowite, prawda?!

***

Nie ma znaczenia, jak się nazywam. Chcę tylko, by ktoś mnie wysłuchał.

Tak się niefortunnie złożyło, że trafiło na was.

Bęc!

***

Wiecie o mnie już jedno – interesują mnie dwie rzeczy: matematyka i śmierć. Ale zacznijmy od początku.

Urodziłem się kilkadziesiąt lat temu, dnia osiemnastego października w niewielkim mieście, którego nazwa nic nikomu nie powie. Nie ma więc potrzeby zaśmiecać nią czyjejkolwiek pamięci.

Mama zmarła, kiedy miałem trzy lata. Wtedy w akt zgonu wpisano „przyczyna śmierci nieznana”. Teraz to już nieważne, więc niech tak zostanie.

Można powiedzieć, że nigdy mamy nie poznałem. Poznałem za to ojca, choć to słaba rekompensata. Nie poznałem go zresztą jakoś bardzo dobrze. Nie na tyle dobrze w każdym razie, na ile zwykło się znać swoich ojców. Tak przynajmniej słyszałem.

***

Gdy mama zmarła, ojciec mnie właściwie porzucił. Nie wiem, czemu mówię „właściwie”, bo po prostu zniknął z mojego świata, gdy tylko się pojawiłem.

Bardzo długo nie zjawiał się w nim inaczej niż w opowieściach. „Opowieści” to zresztą zbyt wielkie słowo. Trafniejsze byłoby „wzmianki”, ale choć chcę być możliwie szczery, to nie chcę być nieuprzejmy. Na co to komu?

W pełnym wymiarze zagościł w moim życiu dopiero stosunkowo niedawno. Widać wcześniej nie było okazji. Może układ gwiazd nie ten, nie wiem.

Chyba staram się go sam przed sobą usprawiedliwić. Bywa, że ludzie tak właśnie robią. To nic nie szkodzi.

***

Podobno każda opowieść o miłości, niezależnie od rodzaju tej miłości, to opowieść o żalu.

Nie mam pewności, czy każda, ale większość na pewno. Przynajmniej z tych, o których sam słyszałem. Nie oszukujmy się, że z tą jest inaczej.

Bardzo mi przykro, ale właśnie o miłości będzie to opowieść.

Tak się niefortunnie złożyło.

Bęc!

***

Żal to uczucie, które nieodmiennie przeistacza się w ból.

Ludzie upajają się bólem, bo ból wynika z uczuć, o ile sam nie jest rodzajem uczucia. Uczucia są zaś pierwszym narkotykiem, jaki poznaliśmy. Wciąż są też narkotykiem najpopularniejszym.

Pośród wszystkich uczuć ból jest wyjątkowy. Powiecie, że każde z uczuć jest na swój sposób wyjątkowe, i oczywiście będziecie mieli rację. Ale posiadanie racji nie zawsze jest istotą rzeczy. Nawet jeśli wydaje się wam inaczej. Przykro mi.

Albo i nie.

Przynajmniej pod niektórymi szerokościami geograficznymi ból jest wyznacznikiem wartości. Jego siła stanowi podstawę wyceny tego, za co cierpimy. Często pierwszą, niekiedy jedyną, jaka do nas dociera.

Cierpienie to kryterium niezwykle precyzyjne, a objawia się na skali straty. Cierpimy dokładnie tyle, ile coś było warte. To czysta matematyka.

Część ludzi sądzi nawet, że jeśli za coś nie cierpimy, to znaczy, że nie było nic warte.

Zakładając, że powyższa wykładnia jest słuszna – mają oczywiście rację.

Zdradzę wam pewien sekret.

Tak naprawdę to nie wiadomo.

02

Wychowała mnie babcia ze strony ojca. Nie będzie przesadą, jeśli powiem, że gdyby nie ona, wylądowałbym w sierocińcu. Sporo jej więc zawdzięczam. O niewielu osobach mogę to powiedzieć. Zwłaszcza o tych, które zaliczają się do mojej rodziny.

***

Mąż babci, mój dziadek, oficjalnie został uznany za zaginionego podczas wojny. Zaginiony pozostaje do dziś. Raczej się już nie odnajdzie.

O dziadkach ze strony mamy babcia twierdziła, że nic nie wie. Nie wiem więc nic i ja. Może to i lepiej.

Jeśli idzie o dalszą rodzinę, to mam ciotkę. Mam też wujka – jej męża, oraz jakichś krewniaków, których spotykało się przy różnych okazjach raz na jakiś czas. Nic poważnego, poza jednym kuzynem, to jest synem córki siostry mojej babci, z którym do pewnego wieku spędzałem właściwie każde wakacje czy ferie.

***

Życie prowadziłem, jak to się mówi, zwyczajne. Tak jak życie prowadzić się według mojej babci powinno, a więc przyzwoicie.

Przynajmniej do pewnego momentu.

Już dłuższy czas mieszkam w dużym mieście, metropolii właściwie. Stolicy nawet.

Pracuję w dużej firmie – krajowym oddziale międzynarodowego banku inwestycyjnego. Pracę tę znalazłem zaraz po studiach. Było to w tych czasach, gdy ludzi jeszcze przyuczano do zadań, które zostaną im dopiero powierzone. Inwestowano czas i pieniądze. Płacono też przyzwoicie, niekiedy dobrze. Z czasem zaczęto płacić jeszcze lepiej, w końcu świetnie i tak jest w zasadzie aż do teraz.

Pod wieloma względami mam spokój. Spokój ten okupiony został niestety długimi okresami nerwów i udręki niewynikającymi jednak wyłącznie z niesatysfakcjonującego mnie, od pewnego momentu, życia zawodowego.

I o tym właściwie chciałbym wam opowiedzieć.

***

Gdy byłem dzieckiem, miewałem koszmary. Nic nadzwyczajnego. Nie pamiętam żadnego z nich. Pamiętam za to pobudki, zlany potem, w środku nocy, płakałem za mamą albo tatą, którzy nie mogli mnie słyszeć. Słyszała babcia. Głaskała mnie zawsze długo, aż zasnąłem, powtarzając jak mantrę: „Wszystko dobrze, wszystko jest dobrze, jesteś bezpieczny. Babcia cię kocha. Mama cię kocha. Tata cię kocha. Wszyscy cię kochają. Wszystko jest dobrze. Jesteś bezpieczny. Wszyscy cię kochają”. I tak bez końca.

Działało. Przecież w końcu zawsze zasypiałem.

Nigdy w późniejszym życiu nie słyszałem większych bzdur.

***

Podczas wakacji funkcję pocieszyciela przejmował kuzyn. Często jako kilkulatkowie spaliśmy razem, zsuwając łóżka. Tak było wygodniej – mogliśmy rozmawiać do późna, nie budząc babci, którą denerwowało, jeśli nie zasypialiśmy jak na komendę o godzinie, o której uważała, że dzieci w naszym wieku powinny już spać.

Kuzyn był starszy o rok. Imponował mi tak, jak każdemu pięciolatkowi może imponować wyłącznie sześciolatek.

Czułem się przy nim głupi. To naturalne. Ale, co niepoważne, czułem się też przy nim bezpiecznie.

***

Na studiach szło mi, mówiąc skromnie, świetnie. Gdybym miał nie być skromny, ale za to bliższy prawdy, powiedziałbym, że szło mi wybitnie.

Tak często przekonujemy siebie, co powinniśmy robić, że zupełnie przez to zapominamy, co robić byśmy chcieli.

Z czasem – bywa – te rzeczy stają się tym samym. Ale u podstaw tożsame są niezwykle rzadko.

Lata spędzone na studiach to podobno najszczęśliwszy okres w życiu. To prawda. Zwłaszcza, jeśli weźmie się pod uwagę, że jest to jedyny naprawdę szczęśliwy okres w życiu. Jeszcze nic właściwie nie musisz, bo to, co musisz, nie jest w pełni na poważnie. Poznajesz nowych, fascynujących ludzi, odcinasz się od starych, którzy po szkole średniej rozjechali się w różnych kierunkach. Wydaje ci się, że cały świat stoi przed tobą otworem, bo oto rozpocząłeś dorosłe życie, chociaż ono przecież dorosłe nie jest i przez jakiś czas jeszcze nie będzie.

Dorosłe życie to praca. Nieustanna, nieprzetykana zabawą, nowymi, ekscytującymi znajomościami, myślami, teoriami i planami.

Znój, którego nie sposób porzucić.

To powolne, postępujące z dnia na dzień zapadanie się w sobie, odcinanie od kolejnych przyjaźni – również tych prawdziwych, wymagających opieki, troski, zainteresowania, podczas gdy na żadną z tych rzeczy nie ma czasu, bo są sprawy ważniejsze – tak się nam przynajmniej wydaje.

Z czasem nie wychodzi się ze swojego dołu, jamy, dziupli, bo to samo w sobie wymaga zbyt wielkiego wysiłku. Jest też wygodne, nie trzeba męczyć się zachowywaniem pozorów, ukrywaniem porażek. Udawaniem, że wszystko jest dokładnie tak, jak to sobie zaplanowaliśmy, chociaż przecież trudno nazwać „planem” poczynione w młodzieńczych latach luźne założenia.

To wszystko sprawia, że przez wiele lat nie mogłem znieść myśli o kolejnych dwudziestu czterech godzinach.

Jednak jutro zawsze nadchodzi i jest równie nie do powstrzymania jak pojutrze.

Następujące po sobie dni, z których każdy spędzony zostanie na zastanawianiu się, jak długo jeszcze.

Ale dopóki studia trwały, człowiek o tym nie wiedział. Człowiek idący na studia mało jeszcze wie. Po studiach nie jest zresztą dużo lepiej.

Uczelnia – jak każdy etap edukacji – ma wobec tych młodych ludzi, którzy do niej trafiają, i czasu, który tam spędzą, konkretne zobowiązania i plany. Nie pokrywają się one zazwyczaj z tym, co młodzi ludzie z czasem spędzonym na uczelni robią. Nie bez powodu są przecież młodzi.

***

Pierwszego dnia pobytu na kampusie miałem silne postanowienie, że nie będę jak inni. Że wezmę to wszystko, co mnie tu czeka, na poważnie. Tak naprawdę, naprawdę na poważnie.

Niektórzy dorośli śmiali się ze mnie, gdy im o tym mówiłem.

Chciałem, aby był to czas dobrze spożytkowany. Żeby były to lata poświęcone nauce.

Bardzo często, gdy zajmujesz się czymś innym niż praca, kiedy robisz coś, co w zamierzeniu nie ma ci przynosić pieniędzy, ludzie utożsamiają to z marnotrawieniem najcenniejszego z zasobów – czasu. Tak przynajmniej było kiedyś.

Jak jest teraz, nie wiem, przestałem się już tym interesować.

Ale na studiach chciałem, by nauka była moim priorytetem, nie zaś ciężkostrawnym dodatkiem do głównego dania, czyli nigdy niekończącej się zabawy, tak jak traktowało ją wielu moich zarówno starych, jak i nowo poznanych znajomych. Nawet wtedy jednak starałem się nie oceniać ich wyborów jako złych, czy też gorszych od mojego. Ich wybór był ich wyborem, nie moim. Tylko tyle, ale dla mnie zamykało to sprawę, chociaż nie potrafiłem się ustrzec lekkiego poczucia wyższości, dającego o sobie znać od czasu do czasu. Zdarzało się, że wynikały z tego konflikty. Zapewne było ich więcej, niż pamiętam. Być może byłem znacznie trudniejszy do zniesienia, niż byłbym skłonny – nawet teraz – przyznać.

***

To wszystko nie wpływało zbyt pozytywnie na moje życie towarzyskie, ale o tym też lubię myśleć jako o moim własnym, przemyślanym wyborze. Nawet jeśli był to tylko odprysk decyzji w zupełnie innej sprawie.

Ale nie miejcie wątpliwości – każda, także błędna, decyzja, przybliżała mnie o krok do tego, czego wtedy jeszcze nie mogłem przewidzieć. I każde zdarzenie, gdy poczułem się odrzucony, choćby niewarte było wspomnienia, i każdy docinek ze strony osób, które z jakiegoś powodu ceniłem, każde ukłucie zawiści wywołane brakiem zaproszenia na czyjąś imprezę, wszystko to stanowiło kolejny krok na drodze do miejsca, o którego istnieniu nie mogłem wtedy wiedzieć.

***

W roku rozpoczęcia studiów wciąż jeszcze byłem prawiczkiem. I choć miało to dość szybko – patrząc z perspektywy czasu, który miałem za sobą – ulec zmianie, o tym również nie mogłem wtedy wiedzieć, chociaż nosiłem już w sobie desperacko tłumione przeczucie.

Toteż wyobraźcie sobie tylko moje pomieszane z ekscytacją przerażenie, gdy wkroczyłem do budynku uczelni pierwszego dnia zajęć.

Było tam jak w ulu, tyle że miałem wrażenie, iż zamiast jednej królowej i niezliczonej ilości robotników, królowych są tam setki. Innych mężczyzn, których musiało tam być według wszelkich prawideł wcale nie mniej, zdawałem się w ogóle nie zauważać. Do niczego nie byli mi przecież potrzebni.

Wszystkie możliwe kolory, kształty i zapachy przelewały się przed moimi oczami w niekończącej się powodzi ciał, włosów i tkanin w najróżniejszych odcieniach i rodzajach. Pamiętam, że byłem oszołomiony. Jakże mógłbym nie być?

***

Studia z ekonomii były wyborem w pełni świadomym i podjętym samodzielnie, choć nie bez widocznej aprobaty babci – jedynej osoby, której aprobaty wtedy jeszcze potrzebowałem.

Właściwie nawet nie zauważyłem kiedy, ale ten stan rzeczy z czasem uległ zmianie. Zupełnie zresztą niepotrzebnie.

W rozmowach z ludźmi mi bliższymi, których nie było zbyt wielu, jak i z tymi prawie dla mnie obcymi, a tych było zdecydowanie więcej, lubiłem żartować, że decyzja o wyborze kierunku to wynik fatalnej pomyłki. Że chciałem iść na ekologię, ale gdy ogłoszono listy przyjętych, nie było już sensu tego wszystkiego odkręcać.

Człowiek gotów jest na naprawdę wiele, żeby zabłysnąć w oczach innych. Łącznie z robieniem z siebie idioty.

Do tej pory nie wiem nawet, czy jest taki kierunek studiów jak ekologia.

03

Jaka jest szansa, że dojdzie do wypadku, w którym uczestniczyć będą dwa samochody tej samej marki. Dajmy na to, Suzuki?

Jest to dość łatwo policzyć.

Musimy przede wszystkim wiedzieć, ile aut tej marki porusza się po naszych drogach.

W roku rekordowym dla japońskiej firmy pod względem sprzedaży, nowych aut sprzedano lekko ponad tysiąc sztuk.

Tego typu dane dla używanych samochodów sprowadzanych z zagranicy nie są publiczne, więc oprzemy się tylko na tym, co jesteśmy w stanie zweryfikować, biorąc pod uwagę, że skala pomyłki jest nieprzewidywalna.

Tak postępuje nie tylko odpowiedzialny matematyk, ale człowiek w ogóle.

***

Wbrew temu, co sądzą niektórzy, nie rodzimy się po to, aby umrzeć. Rodzimy się po to, żeby żyć. Choćby i krótko.

Życie natomiast oznacza popełnianie błędów. Czasem bywa ich mniej, ale, jak wynika z nieubłaganych praw statystyki, zazwyczaj jest ich więcej.

Jak wielu przede mną, ja też je popełniałem. Co gorsza, zapewne nawet były to te same błędy, które popełniali inni.

Człowiek wcale nie jest istotą kolektywną i uczyć może się wyłącznie na swoich własnych błędach. A i nawet to nie zawsze.

***

Liczmy więc jedynie auta nowe, kupione u nas w kraju i pozostające w obiegu. Średni czas użytkowania samochodu przez Polaka to ponad szesnaście lat, zaokrąglijmy to do siedemnastu.

Rodzinna firma z Hamamatsu w prefekturze Shizuoka nad Oceanem Spokojnym swój polski oddział otworzyła w 1992 roku. W tym samym roku rozpoczęto sprzedaż.

Skoro ostatni rok, kiedy sprzedano ponad tysiąc aut, był rokiem rekordowym, należy przyjąć, że nigdy wcześniej tylu aut nie sprzedano. Tego wymaga od nas logika. Z powodu braku danych, na potrzeby naszego równania musimy poczynić pewne, być może zbyt daleko idące założenia. To się brzydko nazywa spekulacja i w niektórych systemach moralno-prawnych jest nawet zakazane. Kapitalizm, tak jak go rozumiem, nie jest jednym z tych systemów.

***

To było dawno temu, gdy się poznaliśmy.

Kiedy tego dnia wsiadłem do tramwaju, nic nie zapowiadało, że stanie się coś, co niewątpliwie zaważyło na tym, jak dalej potoczyło się moje życie.

Spotkanie ze znajomym ze studiów – choć już wtedy nie byłem wcale pewien, gdzie i jak go poznałem i dlaczego właściwie nadal mówimy sobie cześć i rozmawiamy, jak gdybyśmy znali się długo i znacznie lepiej niż w rzeczywistości – choć nie było niczym niezwykłym, szybko jednak okazało się znaczące.

Po odbębnieniu standardowych uprzejmości i po dłuższej chwili zagapienia, przedstawił mnie swojej znajomej, która stała obok niego, wyciągniętą ręką trzymając się kurczowo uchwytu nad głową i usilnie starając się nie stracić równowagi w miotającym nami wszystkimi wagonie.
(…)

Dodaj artykuł do:
(dodano 06.08.22, autor: blackrose)
Dział literatura
Tagi: Krystian Nowak, Wydawnictwo Wyszukane, Kacheksja
KOMENTARZE:
Aby dodać komentarz musisz się zalogować
Logowanie
Po zalogowaniu będziesz mieć możliwośc dodawania swojej twórczości, newsów, recenzji, ogłoszeń, brać udział w konkursach, głosować, zbierać punkty... Zapraszamy!
REKLAMA
POLECAMY

NEWSLETTER

Pomóż nam rozwijać IRKĘ i zaprenumeruj nieinwazyjny (wysyłany raz w miesiącu) i bezpłatny e-magazyn.

Jeśli chcesz otrzymywać newsletter, zarejestruj się w IRCE i zaznacz opcję "Chcę otrzymywać newsletter" lub wyślij maila o temacie "NEWSLETTER" na adres: irka(at)irka.com.pl

RECENZJE OSTATNIO DODANE
OGŁOSZENIA OSTATNIO DODANE
REKOMENDOWANE PREMIERY
1
Oh-Seung Kwon
2
Sergio Castellitto
3
Joaquin del Paso
4
Emmanuel Carrere
5
Paolo Genovese
6
Dominik Graf
7
Jonas Carpignano
8
Yngvild Sve Flikke
9
Denes Nagy
10
Nabil Ayouch
1
Rowell Rainbow
2
Katarzyna Franus
3
Wolny Maja
4
Evaristo Bernardine
5
Mróz Remigiusz
6
Silvera Adam , Albertalli Becky
7
Sinicka Alicja
8
Meller Marcin
9
Whitehead Colson
10
Middleton Lia
1
reż. Mariusz Treliński
2
Beth Henley / reż. Jarosław Tumidajski
3
Gabriela Zapolska
4
Marta Abramowicz / reż. Daria Kopiec
5
Opera Krakowska w Krakowie
6
Rodion Szczedrin
7
Jarosław Murawski
8
Michaił Bułhakow
9
Dale Wasserman
10
Michaił Durnienkow
REKLAMA
ZALINKUJ NAS
Wszelkie prawa zastrzeżone ©, irka.com.pl
grafika: irka.com.pl serwis wykonany przez Jassmedia