Debiutancką płytę norweskiego Djerv zapowiadano jako nadzieję roku i muzyczną rewolucję. Hm, trzeba przyznać, że muzyka Norwegów brzmi świeżo, a wokalistka Agnete dysponuje ciekawą barwą głosu, ale nie popadałbym w zbytni zachwyt nad ich debiutem.

Norwegia od lat uznawana jest za stolicę black metalu i wyraźnie słychać to w muzyce Djerv. Chociaż metal jest tu jedynie dodatkiem do ostrego, choć utrzymanego w średnich tempach, rockowego grania. Gdyby jednak wymienić zadziorny, acz melodyjny wokal Agnete na męski growling to skojarzenia z black metalem byłyby nieuniknione. Nie brakuje tu jednak bardziej rockowych i melodyjnych momentów, które miejscami budziły we mnie skojarzenia ze Skunk Anansie. Ale Djerv to zdecydowanie mocniejsza ekipa, której twórczość adresowana jest bardziej do metalowej niż rockowej publiki. Zwłaszcza, że Agnete można było ostatnio usłyszeć na najnowszej płycie black metalowej legendy Dimmu Borgir.

Niby wszystko jest jak należy, ale czegoś mi tutaj brakuje, chociaż debiut to zacny i metalowych maniaków pragnących odrobiny odpoczynku od ekstremalnego łojenia z pewnością zelektryzuje.

Co do oprawy graficznej, to lekkim nieporozumieniem są detale na okładce, które namalowano białym lakierem na… białym tle. Jak się człowiek skupi to może uda mu się dostrzec listę kawałków. Przy mniejszej ilości dobrej woli będzie ciężko.