Już pierwszy rzut oka na okładkę zapowiada, że „PKP Anielina” to podróż do prowincjonalnej krainy łagodności. Zresztą, do tego przyzwyczaiły nas już dwa poprzednie albumy romantycznych retro-rockowców z Muzyki Końca Lata.

„PKP Anielina”, według muzyków, ma być zamknięciem prowincjonalno-miłosnego tryptyku. Teksty na pewno są i prowincjonalne i miłosne. Zdaję sobie sprawę, że dla wielu będzie to kompletny kicz i szczyt żenady, ale po głębszym wsłuchaniu się w twórczość Muzyki Końca Lata czuć w tym szczerość i klimat, którego próżno szukać gdzie indziej. Nie wiem jak oni to robią, bo podczas przesłuchiwania „PKP Anieliny” obudziła się moja wrażliwość, a w głowie wyświetlały mi się projekcje pierwszych miłości z czasów podstawówki i innych sentymentalnych bzdetów, do których na co dzień nie przykładam większej uwagi. Teksty Bartka skłaniają do zadumy. Chyba, że nie przetrawi się tej nieco infantylnej otoczki.

Co do warstwy muzycznej, to Muzyka Końca Lata w swojej twórczości korzysta z polskiej big bitowej tradycji, ale wszystko brzmi nieco bardziej współcześnie od Czerwonych Gitar. Nie ma tu chociażby takich harmonii wokalnych. Słychać tu też związki ze współczesnymi indie-rockowymi zespołami, jak choćby Vampire Weekend. Co zaskakujące, „PKP Anielina” brzmi jeszcze łagodniej od poprzednich albumów, udowadniając, że to jednak możliwe. Chociaż to raczej kwestia studyjnej realizacji gitarowych ścieżek.

„PKP Anielina” to płyta, którą spokojnie można posłuchać z rodzicami, pamiętającymi muzykę lat 60., lub koleżankami z liceum. Nie polecam tego jednak na zakrapianą męską imprezę, bo Muzykę Końca Lata najlepiej kontemplować w samotności. Dla mnie jest to jedna z ciekawszych polskich płyt, jakie słyszałem w tym roku, ale wpełni rozumiem tych, których „PKP Anielina” bezpowrotnie odrzuci.

Muzyka Końca Lata „PKP Anielina”
Thin Man Records, 2011