Antonio Mercero w swoim obrazie "4. piętro" temat niezwykle delikatny, jakim jest choroba, kalectwo i śmierć dzieci, przedstawił z iście mistrzowskim kunsztem, unijakąc nadmiernego dramatyzmu i patosu, zbędnego moralizatorstwa, a zarazem nie ocierając się o banał czy uproszczenie. "4. piętro" to opowiedziana z dobrym smakiem, sporą dozą zdrowego humoru i równocześnie z głęboką refleksją historia czwórki chłopców, którzy w szpitalnej rzeczywistości kroplówek, operacji, badań i rehabilitacji prowadzą normalne życie trochę zwariowanych, robiących sobie nawzajem kawały, a zarazem nad wiek dojrzałych nastolatków.

In plus opowieści Antonia Mercero należy także przyznać to, iż "4. piętro" z całą pewnością nie należy do gatunku tzw. wyciskaczy łez, po obejrzeniu których czujemy się niczym bohaterowie zbawiający świat, chociaż ostatnie 90 czy 120 minut spędziliśmy li tylko siedząc w fotelu, po czym ze spokojem powróciliśmy do naszego zdrowego i bezproblemowego życia. Mercero proponuje nam kino znacznie bardziej angażujące, aniżeli zwyczajowa prowokacja uczuć. On konfrontuje nas z trudnymi pytaniami o sens życia w obliczu trudności, nie dając przy tym gotowych odpowiedzi, prowokuje do myślenia o chorobie w kategoriach niestandardowych, łamie powszechnie funcjonujące stereotypy litościwego opiekuna i załamanego śmiertelnie chorego człowieka, sugerując, iż można obydwie role przeżywać zgoła zupełnie inaczej - z niewymuszonym uśmiechem na ustach, a nawet z żartem, nie raniąc przy tym nikogo ani nie spłycając problemu.

Słowem - "4. piętro" to kino warte uwagi każdego amatora dobrej filmografii.